«Όταν επιτρέπεις στους ανθρώπους να ζουν μια ζωή μεγαλύτερης διάρκειας και πιο υγιεινής, αυτό έχει αξία που μπορεί να μετρηθεί σε δολάρια».
Ποια είναι η αξία ενός δολαρίου; Πολύ μικρότερη από ό,τι ήταν πριν αναλάβει τα καθήκοντά του ο Ντόναλντ Τραμπ , αλλά προφανώς μεγαλύτερη από μια ανθρώπινη ζωή — τουλάχιστον αν ρωτήσετε την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ.
Αυτή η μάλλον ζοφερή αποτίμηση ήρθε μετά την ενημέρωση των πολιτικών της EPA σχετικά με τα όρια βιομηχανικής ρύπανσης. Για χρόνια, η EPA έχει ενσωματώσει ένα νούμερο που ονομάζεται «αξία μιας στατιστικής ζωής» (VSL) στους υπολογισμούς κόστους-οφέλους για πράγματα όπως η ρύπανση από τα εργοστάσια. Σκεφτείτε το ως τον αριθμό που απαντά στο ερώτημα: πόσο αξίζει να διατηρείται κάποιος ζωντανός, σε δολάρια, σε σχέση με το κόστος που απαιτείται για να καθαρίσει μια εταιρεία από μόνη της;
Όπως σημειώνει το Fortune , η προηγούμενη απάντηση κυμαινόταν περίπου στα 11,7 εκατομμύρια δολάρια ανά άτομο. Η απάντηση της κυβέρνησης Τραμπ είναι μηδέν.
Η διαγραφή του VSL έχει άμεσες συνέπειες για τα κανονιστικά όρια για τους δύο πιο κοινούς ατμοσφαιρικούς ρύπους: το όζον και τα λεπτά σωματίδια, τα οποία είναι υπολείμματα 30 φορές μικρότερα από μια ανθρώπινη τρίχα. Όταν στις ζωές αποδίδεται υψηλότερη αξία σε δολάρια, τα αυστηρότερα πρότυπα ρύπανσης τείνουν να περνούν το τεστ ανίχνευσης «οικονομικής αποδοτικότητας», με αποτέλεσμα καθαρότερο αέρα. Αλλά αυτή η βελτιωμένη ποιότητα του αέρα έρχεται εις βάρος των βιομηχανιών της Αμερικής, οι οποίες πρέπει να επενδύσουν σε ακριβά συστήματα για να μειώσουν την ποσότητα αυτών των ρύπων που εκπέμπουν σε αποδεκτά επίπεδα.
Όταν όμως οι ζωές δεν αξίζουν τίποτα, αυτό το εμπόδιο ουσιαστικά εξαφανίζεται, με αποτέλεσμα δραματικά πιο αδύναμους κανονισμούς σχετικά με το πόσα σκουπίδια μπορούν να απορρίψουν οι εταιρείες στον αέρα. Αυτή η τρομακτική απόφαση θα μπορούσε να αντιστρέψει κάθε κέρδος που έχει επιτευχθεί από τον Νόμο για τον Καθαρό Αέρα το 1970, ο οποίος, όπως δήλωσε στο Fortune ο περιβαλλοντικός οικονομολόγος Michael Greenstone , βελτίωσε το μέσο προσδόκιμο ζωής των κατοίκων των ΗΠΑ κατά 1,4 χρόνια .
«Ο καθαρός αέρας είναι μια από τις μεγάλες ιστορίες επιτυχίας της κυβερνητικής πολιτικής τον τελευταίο μισό αιώνα», δήλωσε ο Γκρίνστοουν. «Και στην καρδιά του Νόμου για τον Καθαρό Αέρα βρίσκεται η ιδέα ότι όταν επιτρέπεις στους ανθρώπους να ζουν μια ζωή μεγαλύτερης διάρκειας και πιο υγιεινής, αυτό έχει αξία που μπορεί να μετρηθεί σε δολάρια».
Το VSL που έχει οριστεί σε μια κυβέρνηση, αν και δεν είναι το μόνο μέτρο, θεωρείται ως ένας σημαντικός παράγοντας για το πού εμπίπτει ένας πρόεδρος στη διαμάχη μεταξύ εταιρικών και περιβαλλοντικών συμφερόντων. Οι φιλοβιομηχανικές κυβερνήσεις το έχουν μειώσει, ενώ εκείνες που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη δημόσια υγεία το έχουν αυξήσει. Ωστόσο, κανένας πρόεδρος πριν από τον Τραμπ δεν το έχει μηδενίσει ποτέ – μια ολοκληρωτική νίκη για τους βιομηχανικούς καπιταλιστές που δεν θα επιβαρύνονται πλέον από την αξία της ανθρώπινης ζωής.
